१. आम्ही चालवू हा पुढे वारसा (गीत)

कवी म्हणतात — आमच्या गुरूंनी आम्हाला जे ज्ञानरूपी व्रत (वसा) दिले आहे, तो ज्ञानाचा आणि परंपरेचा वारसा आम्ही असाच पुढे चालवू.

हे गुरुदेव! तुम्हीच आमचे वडील, भाऊ, मित्र आणि आई (माउली) आहात. तुम्ही कल्पवृक्षाच्या शीतल सावलीसारखे आहात, ज्याच्या आश्रयाला सर्व सुखे मिळतात. तुम्हीच आम्हाला अज्ञानाच्या अंधकारातून बाहेर काढण्यासाठी सूर्यासारखा प्रकाश (कवडसा) दिलात.

काल जिथे मातीत पेरलेल्या बीजामध्ये फक्त अंकुर होते, तिथे आज वेलीवर सुंदर फुले फुलली आहेत. तुमच्या शिकवणीतून हा आमचा ज्ञानाचा वृक्ष असाच फळांनी बहरून जावा (फलद्रुप व्हावा) अशी आमची इच्छा आहे.

तुमच्या आदर्शातून आम्ही संयम (धीरता), शौर्य आणि वीरता शिकू. विद्येसोबतच आमच्या अंगी नम्रता धारण करू. आमच्या मनात नेहमी हाच एक ध्यास असेल की आम्ही सद्वर्तनी व ज्ञानी बनू.

जर कोणी दुष्ट असेल तर त्याला आम्ही योग्य ती शिक्षा (शासन) करू. मात्र गुणी आणि सज्जन माणसांचे नेहमी रक्षण व पालन करू. आमच्या मनावर तुमच्या या शिकवणीचा कायमचा ठसा उमटलेला आहे.

हे पुण्यवान भल्या माणसा (गुरुदेव)! तुझा त्याग आणि तुझी जनसेवा अशी फळाला येऊ दे की तुझ्या सत्कार्यांची कीर्ती दाही दिशांना पसरेल आणि तुझा ज्ञानाचा वारसा आम्ही असाच पुढे चालवत राहू.