११. जंगल डायरी

वाघीण रात्री पिल्लांना जांभळीच्या दाट झुडपात लपवून शिकारीला गेली होती. पिल्लांना शत्रूंपासून धोका होता, म्हणून तिने ही खबरदारी घेतली. रात्रभर फिरून ती थकली होती. तरीही ती पिल्लांजवळ परत आली. 'ऑऽ वऽ' असा आवाज करून तिने पिल्लांना बोलावले.

पिल्लांनी तिच्याभोवती दंगामस्ती केली, तरी तिने ती सहन केली. मध्येच ती पिल्लांना मायेने चाटत होती. शिकार जड असल्याने ती पिल्लांनाच शिकारीकडे घेऊन गेली. जंगलात शिरण्याआधी पिल्लं मागे येत आहेत की नाही, हे तिने वळून पाहिले. या प्रसंगातून लेखकाला वाघिणीतील प्रेमळ आणि काळजी घेणाऱ्या आईची झलक जाणवली.

नाल्याच्या पलीकडून 'ऑऽ वऽ' असा बारीक आवाज आला. हा वाघिणीने पिल्लांना बोलावण्यासाठी दिलेला आवाज होता. आईची हाक ऐकताच जांभळीच्या झुडपात दडलेले एक पिल्लू थेट पाण्यात उडी घेऊन आले. त्याच्या पाठोपाठ उरलेली तीनही पिल्लं धपाधप पाण्यात उतरली.

थोड्याच वेळात वाघीण बांबूंमधून आली आणि पाण्यात बसली. आईला पाहताच पिल्लांच्या उत्साहाला उधाण आले. एका पिल्लाने तर तिच्या पाठीवरच उडी घेतली. पिल्लांनी एकमेकांचा पाठलाग केला, मारामारी केली, पाण्यात उड्या घेतल्या. वाघीणही मध्येच पिल्लांना मायेने चाटत होती. आई आणि पिल्लांची ही भेट अतिशय आनंददायी होती.

डायरी लिहिणे हा एक चांगला छंद आहे. डायरीत आपण रोजचे अनुभव, घटना आणि विचार लिहून ठेवतो. त्यामुळे महत्त्वाच्या आठवणी कायम जपल्या जातात. काही वर्षांनी डायरी वाचताना त्या आठवणी पुन्हा ताज्या होतात.

डायरी लिहिल्याने आपले निरीक्षण वाढते. आपले लेखन सुधारते. मनातील भावना मोकळेपणाने व्यक्त करता येतात. आपल्या चुका आणि प्रगती आपल्याला समजते. म्हणून डायरी लिहिणे हा छंद प्रत्येकाने जोपासावा, असे मला वाटते.