१७. आपली संस्कृती, आपल्या परंपरा
संपूर्ण स्वाध्याय, लोककलांची ओळख, श्लेष अलंकार व विलोमपद — महाराष्ट्र राज्य पाठ्यपुस्तक मंडळ (बालभारती).
शेअर कराAdvertisement
पाठाविषयी
या पाठात शाळेच्या स्नेहसंमेलनातील ‘आपली संस्कृती, आपल्या परंपरा’ या कार्यक्रमाचे वर्णन आहे. ग्रंथदिंडी, भूपाळी, ओवी, वासुदेव, अभंग, पोवाडा, भारूड व गोंधळ यांचे सादरीकरण झाले. त्यातून महाराष्ट्राच्या समृद्ध लोकपरंपरेची ओळख होते.
महत्त्वाचे मुद्दे
- कार्यक्रमाच्या सुरुवातीला ग्रंथदिंडी काढण्यात आली.
- ‘घनश्याम सुंदरा’ या भूपाळीने कार्यक्रम सुरू झाला.
- जात्यावरची ओवी व वासुदेवाचे गाणे सादर झाले.
- संत तुकारामांचा अभंग व शिवाजी महाराजांवरील पोवाडा झाला.
- संत एकनाथांचे ‘विंचू चावला’ हे भारूड सादर झाले.
- शेवटी गोंधळ हे लोकनृत्य सादर झाले.
शब्दार्थ
- भूपाळी – पहाटे गायले जाणारे मंगलगीत
- शेला – रेशमी उपरणे
- लोकपरंपरा – लोकसंस्कृतीचा वारसा
- ग्रंथदिंडी – पुस्तकांची पालखी घेऊन निघणारी मिरवणूक
- गाथा – कथा सांगणारे गीत
शाळेच्या वार्षिक स्नेहसंमेलनात ‘आपली संस्कृती, आपल्या परंपरा’ हा विविधरंगी कार्यक्रम साजरा झाला. सुरुवातीला शाळेच्या परिसरातून ग्रंथदिंडी काढण्यात आली. नंतर ‘घनश्याम सुंदरा’ या सुश्राव्य भूपाळीने कार्यक्रमाची सुरुवात झाली आणि प्रेक्षकांचे मन प्रसन्न झाले.
त्यानंतर नऊवारी साड्या नेसलेल्या दोन मुलींनी जात्यावर दळताना ओवी म्हटली. पुढे घोळदार अंगरखा, गळ्यात शेला, खांद्यावर झोळी व डोक्यावर मोरपिसांची टोपी अशा वेशात वासुदेव आला. तो टाळ व चिपळ्या वाजवत गात होता.
त्यानंतर कीर्तनकाराच्या वेशात एका विद्यार्थ्याने संत तुकारामांचा अभंग सादर केला. पुढे छत्रपती शिवाजी महाराजांवरील वीररसपूर्ण पोवाडा झाला आणि प्रेक्षकांनी उत्स्फूर्तपणे जयजयकार केला. नंतर संत एकनाथांचे ‘विंचू चावला’ हे भारूड सादर होऊन विद्यार्थ्यांनी वाहवा मिळवली. शेवटी गोंधळ हे पारंपरिक लोकनृत्य सादर होऊन संपूर्ण रंगमंच दणाणून गेला.
या कार्यक्रमातून विद्यार्थ्यांना महाराष्ट्रातील विविधरंगी संस्कृतींची व परंपरांची ओळख झाली. अशी समृद्ध लोकपरंपरा असलेल्या महाराष्ट्रात आपण जन्माला आलो, याचा प्रत्येक विद्यार्थ्याला अभिमान वाटत होता.
| शब्द | अर्थ |
|---|---|
| भूपाळी | पहाटे गायले जाणारे मंगलगीत |
| शेला | रेशमी उपरणे |
| दिगंतावरती | आकाशापर्यंत |
| लोकपरंपरा | लोकसंस्कृतीचा वारसा |
| ग्रंथदिंडी | पुस्तकांची पालखी काढून निघणारी मिरवणूक |
| गाथा | कथा सांगणारे गीत |
Advertisement
- (१) ‘जाते फिरते फिरते’ या ओवीने.
- ✔ (२) ‘घनश्याम सुंदरा’ या भूपाळीने.
- (१) संत नामदेव
- ✔ (२) संत तुकाराम
| स्तंभ १ | स्तंभ २ |
|---|---|
| (अ) भूपाळी | (३) पहाटे गायले जाणारे मंगलगीत |
| (आ) पोवाडा | (५) व्यक्तीच्या शौर्याची आणि कर्तृत्वाची गाथा सांगणारे स्तुतीपर गीत |
| (इ) जात्यावरच्या ओव्या | (२) जात्यावर दळण दळताना स्त्रिया गातात ती पारंपरिक लोकगीते |
| (ई) अभंग | (१) भक्ती आणि सामाजिक विचार सहजपणे व्यक्त करणारी संतांची मराठीतील काव्यरचना |
| (उ) भारूड | (४) नैतिक शिकवण देणारे रूपकात्मक नाट्यगीत |
| ‘अ’ गट | ‘ब’ गट |
|---|---|
| (अ) अंगरखा | (२) अंगात |
| (आ) शेला | (१) गळ्यात |
| (इ) मोरपिसाची टोपी | (४) डोक्यावर |
| (ई) झोळी | (३) खांद्यावर |
| अपूर्ण शब्द | पूर्ण शब्द |
|---|---|
| (अ) स्ने__सं__ल__ | स्नेहसंमेलन |
| (आ) लो____ला | लोककला |
| (इ) कीर्त____र | कीर्तनकार |
| (ई) स__ज प्र__धन | समाजप्रबोधन |
| (उ) वी__र स__र्ण | वीररसपूर्ण |
| (ऊ) ज__ज__का__ | जयजयकार |
| झां | ड | फ | सं |
| ज | ढो | ल | ब |
| वी | णा | टा | ळ |
| तु | ण | तु | णे |
सापडलेली वाद्ये :
कोठे सापडतात : झांज — उभे (पहिला स्तंभ) · डफ — आडवे (पहिली ओळ) · संबळ — उभे (शेवटचा स्तंभ) · ढोल — आडवे (दुसरी ओळ) · वीणा व टाळ — आडवे (तिसरी ओळ) · तुणतुणे — आडवे (शेवटची ओळ).
उत्तर — वासुदेव
ही जात्यावरची ओवी आहे. जात्यावर दळण दळताना सासरी गेलेल्या लेकीला आईची आठवण येते. माहेरची माया उन्हातल्या शीतल सावलीसारखी असते, असे ती म्हणते.
अधिक लेखन : तुमच्या शाळेत संपन्न झालेल्या एखाद्या सामाजिक कार्यक्रमाविषयी माहिती लिहा — उदा. स्वच्छता मोहीम, वृक्षारोपण, रक्तदान शिबिर, अंधश्रद्धा निर्मूलन पथनाट्य किंवा वाचन प्रेरणा दिन.
| भारूड | आध्यात्मिक व नैतिक शिकवण देणाऱ्या मराठीतील रूपकात्मक नाट्यगीतास ‘भारूड’ म्हणतात. संत ज्ञानेश्वर, संत एकनाथ, संत नामदेव, संत तुकाराम यांनी अशा रचना केल्या आहेत. संत एकनाथांची भारुडे विशेष लोकप्रिय आहेत. |
| चिपळ्या | एक भारतीय तालवाद्य. लाकडापासून व धातूंच्या दोन चकत्यांपासून बनवले जाते; हातात धरून ताल धरण्यासाठी वापरतात. |
| महाराष्ट्रातील लोककला | हा समृद्ध सांस्कृतिक वारसा असून त्यात विविध लोकनाट्ये, नृत्य, संगीत व चित्रकला यांचा समावेश होतो. हा वारसा आजही मोठ्या उत्साहाने जपला जातो. |
महाराष्ट्रातील काही प्रमुख लोककला :
| चित्रातील वाद्य | नाव | प्रकार |
|---|---|---|
| दोरीने जोडलेल्या पितळी वाट्या | टाळ | तालवाद्य |
| एका बाजूला चामडे असलेले गोल वाद्य | डफ (दिमडी) | तालवाद्य |
| हातात धरून वाजवायच्या मोठ्या पितळी चकत्या | झांज | तालवाद्य |
| जोडीने वाजवायचे दोन ढोलके | ढोलकी / तबला | तालवाद्य |
| लाकडी पट्ट्यांना धातूच्या चकत्या | चिपळ्या | तालवाद्य |
| एका तारेचे, भोपळ्याचे वाद्य | तुणतुणे | तंतुवाद्य |
| दोन्ही बाजूंनी वाजवायचे उभे वाद्य | संबळ | तालवाद्य |
| लांब दांडा व अनेक तारा असलेले वाद्य | तंबोरा / सतार | तंतुवाद्य |
टीप : चित्रांनुसार काही वाद्यांची नावे थोडी वेगळी असू शकतात (उदा. ढोलकी की तबला, डफ की दिमडी). आंतरजालावरून चित्रे पाहून खात्री करून घ्या.
प्रकल्प : वासुदेवाचे चित्र कागदावर काढा व रंगवा. उपक्रम : (१) एकनाथांची भारुडे वाचून त्यांतील अपरिचित शब्दांचा अर्थ शब्दकोशाच्या मदतीने सांगा. (२) जात्यावरील ओव्या मिळवा व शाळेतील सांस्कृतिक कार्यक्रमात साभिनय सादरीकरण करा.
| मूळ नाव | विष्णू वामन शिरवाडकर (तात्यासाहेब शिरवाडकर) |
| टोपणनाव कसे पडले? | बहीण कुसुम हिचा मोठा भाऊ (अग्रज) — म्हणून ‘कुसुमाग्रज’ |
| ओळख | मराठीतील अग्रगण्य कवी, लेखक, नाटककार, कथाकार व समीक्षक |
| वर्णन | सरस्वतीच्या मंदिरातील ‘देदीप्यमान रत्न’ किंवा साहित्याच्या आकाशातील ‘तेजस्वी तारा’ |
| पुरस्कार | मराठी साहित्यात ‘ज्ञानपीठ’ पुरस्कार मिळवणारे ते दुसरे साहित्यिक |
| प्रसिद्ध साहित्य | ‘नटसम्राट’ (नाटक), ‘विशाखा’ (काव्यसंग्रह) |
| जन्मदिवस | २७ फेब्रुवारी — ‘मराठी भाषा गौरव दिन’ |
उदा., हे मेघा, तू सर्वांना जीवन देतोस. — येथे ‘जीवन’ या शब्दाला दोन अर्थ आहेत : (१) पाणी (२) जगण्याची शक्ती. यांपैकी कोणताही अर्थ घेतला तरी वाक्याचा अर्थ परिपूर्ण होतो.
उदा., काय वसंतराव, तुम्हांला सुपारी लागते का? — येथे ‘लागणे’ या शब्दाचे दोन अर्थ होतात : (१) हवी असणे (२) खाल्ल्याने चक्कर येणे.
व्याख्या : एकच शब्द वाक्यात दोन अर्थांनी वापरल्यामुळे जेव्हा शब्दचमत्कृती साधते, तेव्हा ‘श्लेष’ अलंकार होतो. थोडक्यात — श्लेष म्हणजे एका शब्दाचे दोन अर्थ.
‘या शंकरासि पूजिले सुमनाने या।’
| श्लेषयुक्त शब्द | सुमन |
| पहिला अर्थ | फूल |
| दुसरा अर्थ | चांगले (निर्मळ) मन |
म्हणजेच — शंकराची पूजा फुलांनी केली, असाही अर्थ होतो आणि निर्मळ मनाने केली, असाही अर्थ होतो.
‘विलोमपद’ म्हणजे अशी वाक्ये, जी सरळ किंवा उलट कशीही वाचली तरी सारखीच राहतात आणि अर्थही सारखाच राहतो.
| (१) | ती होडी जाडी होती. |
| (२) | काका वाचवा काका. |
| (३) | तो कवी ईशाला शाई विकतो. |
| (४) | भाऊ तळ्यात उभा. |
| (५) | चिमा काय कामाची. |
| (६) | तो कवी डालडा विकतो. |
| (७) | हाच तो चहा. |
गंमत करून पाहा : ही वाक्ये शेवटच्या अक्षरापासून सुरुवातीकडे वाचून पाहा — तेच वाक्य पुन्हा तयार होते! अशी वाक्ये मराठी भाषेची गंमत दर्शवतात.
- कार्यक्रमाच्या सुरुवातीला काय काढण्यात आले? — ग्रंथदिंडी.
- भूपाळी म्हणजे काय? — पहाटे गायले जाणारे मंगलगीत.
- ओवी कोणत्या वेळी म्हटली जात असे? — जात्यावर दळण दळताना.
- वासुदेवाच्या डोक्यावर काय होते? — शंकूच्या आकाराची मोरपिसांची टोपी.
- वासुदेव कोणती वाद्ये वाजवत होता? — उजव्या हाताने टाळ व डाव्या हाताने चिपळ्या.
- पोवाडा कोणावर आधारित होता? — छत्रपती शिवाजी महाराजांवर.
- कोणते भारूड सादर करण्यात आले? — संत एकनाथांचे ‘विंचू चावला’.
- कार्यक्रमाच्या शेवटी कोणते लोकनृत्य सादर झाले? — गोंधळ.
विद्यार्थ्यांना विविध संतांचे अभंग ऐकवावेत व लोककलांची ओळख करून द्यावी. अलंकाराचे प्रकार उदाहरणांसह समजावून सांगावेत. शालेय सांस्कृतिक कार्यक्रमांतून लोककलांचे सादरीकरण करून घ्यावे.