१२. पुन्हा एकदा (कविता)

पाऊस जेव्हा बेभान होऊन कोसळतो, तेव्हा जमिनीतली वेगवेगळी माती पाण्यात मिसळून एकजीव होते. त्या मातीत कोणताही वेगळेपणा उरत नाही. या उदाहरणातून कवयित्रीला सांगायचे आहे की, समाजात माणसा-माणसांमध्ये धर्म, जात, पंथ, गरीब-श्रीमंत असे अनेक कृत्रिम भेद आहेत. हे भेद माणसांनीच निर्माण केले आहेत.

पावसाच्या पाण्याने जशी माती एक होते, तसेच या समाजात प्रेमाची आणि एकतेची अशी काही बरसात व्हावी की माणसांतील हे सर्व भेदाभेद नष्ट होतील. सर्व माणसे एकमेकांशी प्रेमाने वागतील आणि समाजात समता प्रस्थापित होईल, हा अत्यंत मोलाचा सामाजिक आशय या पंक्तीतून व्यक्त झाला आहे.

समाजात आज अनेक कारणांवरून द्वेष, स्वार्थ आणि हिंसाचार वाढला आहे. आपल्या देशात शांतता निर्माण व्हावी यासाठी 'पुन्हा एकदा' लोकांच्या मनात माणुसकी आणि बंधुभाव जागृत व्हावा असे मला वाटते. जाती-धर्माच्या भिंती पडून सर्व भारतीय एकोप्याने राहावेत.

तरुणांनी चुकीच्या मार्गाला न लागता देशाच्या विकासात आपले योगदान द्यावे. पुन्हा एकदा छत्रपती शिवाजी महाराज, महात्मा गांधी, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्यासारखे समतेचे विचार समाजात रुजावेत, जेणेकरून आपला देश प्रगतीपथावर जाऊन जगात शांतता नांदेल, असे मला मनापासून वाटते.

'पुन्हा एकदा' या कवितेत कवयित्री प्रतिमा इंगोले यांनी नवनिर्माणाची आणि सामाजिक एकतेची तीव्र इच्छा व्यक्त केली आहे. समाजात नवचैतन्य निर्माण करण्यासाठी पुन्हा एकदा वीज खाली उतरून तरुणांच्या रक्तात सळसळावी आणि त्यांच्या स्नायूंमध्ये कार्य करण्याची ताकद यावी, असे त्यांना वाटते.

तसेच, बेभान पावसामुळे मातीत माती मिसळून जशी एक होते, तसे माणसांतील सर्व भेदाभेद नष्ट व्हावेत आणि सर्वत्र समता प्रस्थापित व्हावी. तरुणांनी तहान-भूक विसरून या नवनिर्माणाच्या कार्यात झोकून द्यावे, ज्यामुळे आपल्या भारतभूमीची कीर्ती जगभर पसरेल, असा आशावाद या कवितेतून अतिशय ओजस्वी शब्दांत व्यक्त झाला आहे.