१४. ते जीवनदायी झाड

वृक्ष आणि मानवी जीवन हे एकमेकांशी अतूटपणे जोडलेले आहेत. वृक्ष माणसाला जगण्यासाठी आवश्यक असलेला ऑक्सिजन, फळे, फुले, लाकूड आणि सावली देतात. माणूस झाडांची लागवड करून त्यांचे संवर्धन करतो. झाडांमुळे पर्यावरणाचा समतोल राखला जातो आणि मानवी जीवन सुखकर होते.

उदा., प्रस्तुत पाठात एका दाक्षिणात्य स्त्रीने लावलेले लिंबाचे झाड अनेक माणसांना आणि पशू-पक्ष्यांना आनंद व विसावा देते. झाडे नसतील तर पृथ्वीवर रखरखाट वाढेल आणि सजीवांचे जगणे कठीण होईल. ज्याप्रमाणे आई मुलाचे पोषण करते, त्याचप्रमाणे वृक्ष मानवाचे पोषण करतात. म्हणून वृक्ष आणि मानव या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत.

एखादे झाड जेव्हा बहरते, तेव्हा ते केवळ स्वतःसाठी जगत नाही. त्याच्या सावलीत मुंग्या, किडे, गोगलगाई, कुत्री आणि इतर प्राणी विसावा घेतात. त्याच्या फांद्यांवर अनेक पक्षी आपली घरटी बांधतात. त्याची फुले, फळे आणि पाने सर्वांना आनंद आणि पोषण देतात.

रखरखीत उन्हात एखादे हिरवेगार झाड पाहिल्यावर माणसाच्या मनालाही शांती आणि दिलासा मिळतो. जणू काही ते झाड स्वतःचा जीव धोक्यात घालून इतरांना जगण्याची ऊर्जा देत असते. सर्व प्राणिमात्रांना आसरा देणारे आणि त्यांच्या गरजा पुरवणारे असल्यामुळेच झाड हे खऱ्या अर्थाने सजीवांसाठी 'जीवनदायी केंद्र' बनते.